Stilte

Ik had niet gedacht dat een verhaal dat ik al zo vaak gehoord had me zo kon raken. Al vijfentwintig jaar hoor ik het blijde nieuws van Kerst, heb ik het een aantal keer mogen vertellen aan kinderen en heb ik het zelf gelezen in de Bijbel. En toch, werd ik diep geraakt door een gedeelte uit het verhaal. Het was een kort zinnetje in een andere overdenking die even mij door elkaar schudde, zo van: ‘Elize, heb hier aandacht voor!’.

De engel verschijnt aan Zacharias en vertelt hem ongelooflijk nieuws. Hij en zijn vrouw, beide op leeftijd, zullen een zoon krijgen. Hun lang gekoesterde wens gaat in vervulling, sterker nog: op dit moment ís het al vervuld, ís Elisabet zwanger.
Hoe zou Zacharias zich gevoeld hebben op dat moment? Ik zie de blijdschap en ongeloof zich afwisselen op zijn gezicht. Een strijd tussen willen geloven en het niet kunnen. Want, de tijd voor dit wonder was toch allang verstreken? Maar.. zou het dan toch? Heel misschien. Twijfel. Dit kan niet, maar God is machtig! Zacharias moet het zeker weten: ‘Hoe kan ik weten of dat waar is?’

Hoe herkenbaar. Een diep verlangen wat maar niet lijkt vervuld te worden. Wat een pijn kan dat doen. Het gevoel dat het je hart steeds verder verscheurd, in stukken op breekt. Langzaamaan dooft het geloof in je op vervulling, herstel, genezing. Het zal wel niet meer gebeuren. De tijd is voorbij. Dit komt niet goed. En je probeert zo goed en kwaad als je kan je er bij neer te leggen. Met pijn in je hart.
Hoe zou jij reageren als Gabriël verschijnt en je vertelt dat je hartsverlangen zal worden vervuld? Eerlijk gezegd zou ik hem volledig voor gek verklaren. Afvragen of dit misschien een foute grap is. Bestoken met vragen, waarom zo lang, waarom zoveel pijn, waarom, maar hoe dan…..  En ik zie Gabriël staan, wachtend tot ik uitgeraasd ben. En dan volgen zijn woorden die dwars door mijn hart gingen:

 

´Omdat je geen geloof hebt gehecht aan mijn woorden, die op de voorbestemde tijd in vervulling zullen gaan, zul je stom zijn en niet kunnen spreken tot de dag waarop dit alles gaat gebeuren.’

Bam. Ik word geconfronteerd met mijn ongeloof. Het besef daalt: God heeft zojuist tot mij

3e96e84a5442cda7a4989aa591d543dfgesproken en ik was veel te hard bezig met redenen te bedenken dat het niet zou kunnen en Hem aan te klagen over het waarom. Hij laat me uitrazen om me vervolgens tot stilte te manen. Om het wonder te kunnen vatten, te doorgronden. Om me niet af te laten leiden van de stemmen in mij en om mij heen. Stilte. Zodat ik weet dat Hij God is en dat voor Hem niets onmogelijk is.

Ik voel me ongemakkelijk. Stilte is niet mijn favoriet en ook niet iets waar ik goed in ben. Toch is dat waardoor ik tot rust kom in de liefdevolle armen van de Vader. Waardoor mijn geloof gevoed wordt. Het mij lukt om het wonder te verwachten. In stilte afwachtend, tot het moment dat ik het aan zal kunnen raken en één zal zijn

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s