Puinhoop

Gistermorgen werd er tijdens de preek gevraagd:

‘Is er in jouw leven rust en vrede?’

Toen deze vraag gesteld werd was het muisstil in de kerkzaal. Ik geloof dat iedereen zijn of haar gedachten had bij deze vraag. Want, zo werd ook gezegd, verlangen wij niet allemaal naar rust en vrede? Zoals we uitzien naar de rust van vakantie, of als we bidden om vrede als er een oorlog uitbreekt.

Dit verlangen is ook herkenbaar in mijn eigen leven. Ik ben niet het type ‘de rust zelve’, ik worstel met rust. Het is bij mij alles of niets. Ik ben in veel geïnteresseerd, enthousiasme voor verschillende dingen en dat doe ik dan allemaal op een intense manier. En die combinatie verstoord nog wel eens de rust in mijzelf en in mijn leven. Het zorgde er een paar maanden geleden voor dat ik radicaal stil gezet werd. Het was niet langer een keus of vraag. Zo doorgaan had inmiddels ervoor gezorgd dat ik totaal geen rust meer had, zelf stil gaan staan lukte niet meer en dus was deze radicale actie nodig. Pijnlijk nodig. En zo leerde ik stapje voor stapje mijn tempo bij te stellen. Frustrerend, want het voelde voor mij alsof ik steeds minder kon en vanuit dat oogpunt alleen maar achteruit ging in plaats van vooruit. Ik wilde herstellen en verder gaan. Maar ik kwam er gaandeweg achter dat het nodig was om terug te gaan naar een rustpunt, de plek waar balans is, om vanuit daar verder te kunnen.
En met het zoeken naar dat rustpunt leerde ik een belangrijke les. Want rust komt niet zolang er geen vrede is. De plek van rust zal ik niet vinden zolang vrede er niet in betrokken wordt. Ze gaan hand in hand. Het duurde even voordat dat landde.
Ik was van plan om het deze keer grondig aan te pakken, een grote schoonmaak in mijn leven te houden. De puin die er was te gaan ruimen. De afgebrokkelde stukjes niet langer meer mee te slepen, maar ze verbannen uit mijn leven. Het leek me een goed en strak plan. Tot ik afgelopen week tot een andere ontdekking kwam. Want hoe hard ik ook probeerde puinblokken op te ruimen, het leek geen effect te hebben. Er begon mij langzaamaan iets te dagen: deze puinblokken, hoe zwaar, frustrerend, pijnlijk en onhandig ook, hebben mij wel gevormd. Ze horen bij mijn leven. Ik kan ze wel weg willen hebben, weg willen poetsen alsof ze er nooit geweest zijn, maar dan verlies ik een stukje van mijzelf. Opruimen gaat mij niet verder helpen, er iets anders nodig.

a7996eae7d7e7227f19a49c14877f6b1

Vrede is er nodig, vrede in het perspectief van vergeving. Accepteren dat het is zoals het is. Het verleden kan niet overgedaan worden. Ik kan wel iets doen voor de toekomst. En zo werden deze puinblokken een puinhoop. Puin met hoop. Stukje puin die hoop vormen. Hoop dat God al deze stukje kan gebruiken. Hoop dat ik rust en vrede mag vinden omdat Jezus gezegd heeft: Het is volbracht. Hoop dat zegt: in Jezus naam kan jij en mag jij vergeven en is het vergeven. Zo zijn die stukjes geen blok meer aan het been, maar vormen ze een fundament van vrede waarop ik mag gaan staan. En als het mij ontbreekt aan kracht, aan moed, dan hoef ik maar één ding te doen: Zijn naam te noemen, Hij die mijn hart kent en weet wat ik nodig heb. Vergeving, vrede, rust.

 

Turn my ashes into beauty
You have made me
I am found in You

Take these dry bones from the valley
You have raised me
I am found in You
Oh I am found in You

Jesus, You’re holding me together
Jesus, my heart is Yours forever

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s