Woestijn

Stilte
Wachten
Anders dan ik me voorgesteld had. Ik dacht dat met de keuze de verandering er ook direct zou zijn. Of in ieder geval niet al te lang daarna. Alsof je een schakelaar omzet. Het ene moment is het donker, en knip: er is licht.
Maar het is anders. Het voelt als dolen. Zoeken, maar niet vinden. Ruim twee jaar verder en nog steeds op dezelfde plek.
Of toch….

leven.png
Het triggerde me gisteren tijdens een wandeling met een vriendin. Haar oog viel op iets groens in een zandvlakte. Een groen bloempje had haar weg gevonden tussen de talloze zandkorrels.
En terwijl we verder liepen viel ons oog op meer en meer van die bloempjes.
Groei tussen zandkorrels. Leven in de woestenij.
Het is mogelijk.

Ik associeer leven in een woestijn niet met de woorden ‘fijn’ en ‘prettig’. Ik zie het volk Israël voor me. Veertig jaar liepen zij door de woestijn. Regelmatig klagend om de omstandigheden. Ik denk aan Hagar die uit wanhoop haar toevlucht zocht in woestijn, om de dood op te wachten. De profeet, volgens mij Elia, die zich verlaten voelde in de woestijn. Beiden kregen te maken met de verzoekingen en verschrikkingen van de woestijn.
En toch.. Toch groeiden zij in de woestijn. Ze riepen tot God, haalde Zijn beloftes aan. En hun roepen werd gehoord. Daar in de vlakte van dood en dorheid. Daar ontvingen ze een hernieuwd leven.

De keuze van verandering heeft mij een woestijn-ervaring gegeven, en nog steeds. Wachten, hopen, aanroepen, uitschreeuwen én stilte. Soms voelt het doelloos en eindeloos. Het voelt als de zaterdag tussen Goede Vrijdag en Pasen. Herinneringen van beloftes schieten door mijn hoofd, weten dat het komt, maar niet weten wanneer het komt. Geduld hebben en vertrouwen.
En hoewel ik er elke dag wel een keer tegenaan bots, heb ik het ook leren omarmen. Gisteren besefte ik: er is leven mogelijk! Jezus lag in het graf, maar vanuit het graf gaf Hij perspectief van leven.
Jong groen kan opschieten tussen de zandkorrels omdat het vruchtbare grond heeft. Het zand bepaalt niet, het is de worteling die doet groeien.
Leven in afwachting heeft zin, zolang je geworteld blijft in Hem. Het van Hem verwacht. Christus heeft de langgekoesterde belofte aan Israël vervuld. Hij leeft. En Hij zal jouw en mijn woestijn tot vruchtbare grond maken.

Zo zal het blijven totdat van boven
een geest over ons wordt uitgegoten.
Dan zal de woestijn een boomgaard worden,
een boomgaard die is als een woud.
Het recht zal zich vestigen in de woestijn,
gerechtigheid wonen in de boomgaard.
Dan zal de gerechtigheid vrede stichten,
ze brengt rust en vertrouwen voor altijd.
Mijn volk zal wonen in een oase van vrede,
een veilige woonplaats,
een oord van ongestoorde rust.
{Jesaja 32:16-18}

Advertisements

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s